خاطرات یک شاهتوت

همیشه قبل از رفتنم به شمال کلی ادا و اصول دارم.....با اینکه از خدامه و دلم برای مامان اینا و امیر ژونی یه ذره شده می گم: نه نمی تونم بیام........چرا!!!!!؟ خوب آخه وقتی اینطوری می گی خیلی عزیزتر می شی......اول مامان زنگ می زنه کلی التماس و خواهش و آخرم به حلال و حروم کردنه شیرو این حرفا می رسه ...منم می گم تا ببینم...همیشه هم می گم حوصله شلوغی راه و ترافیکو ندارم ...یا می گم کارم زیاده...جدیدنم که می گم درس دارم(سر پیری و  معرکه گیری)...بعد از مامان،،،،،فف، لقا (زن داداشم) زنگ می زنه......اونم طفلی کلی التماس می کنه که تو رو خدا بیا...بازم ناز می کنم...هی بهونه میارم...البته ته دلم از خدامه برما...تازه ساکمم از یه هفته قبل بستم،،،، ولی انگار نه انگارو...باز می گم نمی تونم....خلاصه این داستان ادامه داره تا ....امیر هادی ( قوبونش برم)  زنگ می زنه می گه: عمو ژووونی بیا دیدهههههههههههه!!!!! می خوام  ببرمت درآآآآآ هاااااا(دریا)!!!!..

.بعد از اون هم آقاجونم زنگ می زنه که بیا......

خلاصه منم با کلی منت می گم به خاطر آقاجونم باشه میام!!!!!بعد دیگه بیا ببین وقتی می رسم اینقده  دورو برم می گردن که نگو...کلی عزیزتر می شم........هر غذایی بخوام  برام درست می کنن..بهترین غذاهای شمالی....بهترین رختخواب...بهترین میوه ها........و مراقبن که به تریج قبای من بر نخوره!!!

برای این تعطیلات  هم ساکمو بستم از 10 روز پیش...یه چند روز برنامه چیدم سناریو رو پیاده کنم..... اول زنگ زدم به خواهر جون(دستیار من تو پیدا کردن سوژه و خندیدن) که بیا بریم تعطیلات پیش مامان......اونم هی آره ...هی نه....آخه یاسی درس داره..... مامانم هم میگه بیا،،، گفت بیا می خوام غذا بدم بیرون... خودم دوست ندارم.....و حالا تا ببینم.... ........منم کلی صحبت که خواهر جون  بیا  بریم خوش می گذره.....کمی راضی شد...

قسمت دوم زنگ زدن به مامان بود......

فرداش زنگ زدم به مامان خانم که  بهم بگه بیا......یعنی نازمو بکشه منم با منت  بعد از کلی نه گفتن قبول کنم....

رییییییییییییییینگ...................رینگگگگ....مامان.....ماااااااااااااااامااااااااااااااااااان..مامان گوشیو بردار.......نه خیر انگار مامان خانم نیست...خلاصه بعد از سه روز که مامان خانم جواب ندان....پریشب خودشون زنگیدن..... خوب دیگه چون حالم گرفته اس ادامه رو خودتون بفهمین....

(صدای مامان با لهجه غلیظ رشتی):الو.........سلام گول پسر... تی بلا می سر!!!.... زنگ زده بودی؟

شاهتوت: سلام مامان خانم خودم !آره زنگ زده بودم..... نبودین ؟

مامانم: بو خودا توی آشپزخونه بودم.....تا اومودم گوشه ره بردارم قطع شووود...توو خوبی؟از خواهره تو خبر داری؟؟؟

شاهتوت: آره مامانم من که  خوبم.....آره اونم خوبه.....آقا جونم چطورن؟؟

مامانم:وایییییییی وایییییییییییی دیگه نوگو....بو خدا خسته شودم...... اصن پرهیز نی می کوونه...هر چی بی گی !!!!می خووره!!!

شاهتوت: خوب شما نذار!!!

مامانم: آخه تا می گم نوخور!!! ناراحت میشه.....

...........................

.....................................

(اینجا چون غیبت بود سانسور شد)

................................................

شاهتوت:عجب !!دیگه چه خبر؟؟؟

مامانم: هیچی سلامتی!!!راستی تو   نی می خوایی    این ورا   بیایی؟؟؟

شاهتوت: خوب ....راستش...

مامانم: اوووو منو بوگو....خوب معلومه نی میایی!!!!

شاهتوت: ببخشید بع.....

مامانم: هوا که سرده هووووو

شاهتوت: آآآآخ..نه..ن

مامانم: جاده هم که شولوغوهو.....

شاهتوت: حال...ا.....حلا...

مامانم: قیتل آل فدایم که هستوووووو...

شاهتوت: ق....و....

مامانم:......توونم که درس داریوووو.....(بعله بععععله آقااااا...بعله...بوموم....بوووووووموووم....) اه این آقجان  تونم مره روسوا کرد...منه صدا می کونه...خوب کاری نداری......دلار تونم درست کردم.....نگه می دارم عید که اوومدی بی تو میدم...نشانم گذاشتم که کسی دست نزنه......خودا فس ........من برم بی بینینم آقاجان تو مره چی کار داره!!!!!!!!!!!!!!!!

تق.... بوووووووووووووووققققققققققق...............اووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

لغت نامه

دلار: همون چاشنیه خوشمزه که مامان برام درست می کنه و به ماست میزنن و می خورن.

تق ...بوق............اووووووووووووووووووووووو  : همان کوبیدن گوشی تلفن و صدای بوق (البته اووووووووووو آخرش بخاطر شمالی بودن اون منطقه اس)

بی تازیانه می تازم

                    به تمام تاختنی ها

                                           به دیوارها

                                                قلم موهایم

                                                         به خودم.......

دیوارها که بهانه نمی خواهند

                                         قلم موهای کهنه هم

                                                                  خودم.....خودم که....

پیش من از صعود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                        سکوت که نه سال در شعرهایم تنها سقوط کرده ام.

....باز گفتی :" ساختار نداره آقا!!!!"

            سیب سرخ که پیش کشت می کنم!!!! ساختار چه می خواهد؟

میدانی هملت شده ام

                   می خواهم بگویم

                                          به تو هم می تازم

           به مادرم

به مادرم که با لهجه غلیظش می گوید:

   "تی کفشان موکت سر بکندی؟ خدا تی دیوان بوکونه!!!!"

           وای دوباره شیرش را حرامم نکند؟؟؟؟

                       در قبرستان که عاشق می شوم !!!! حرام و حلال چه فرق می کند؟؟؟؟

دنبال جای تازیانه روی تنم باش....

              به من سلام نظامی بده !!!

                             حلقه گل به گردنم بیانداز

                        خفه ام کن!!!!!!عشق یعنی همین

عشق یعنی همین...بی ساختاری.........

                                                 .......... رهایی...............

                                                                    ........ سقوط.....

می بینی هملت شده ام!!!!!!!!!

                                هی دیوار می کشم

                                                          هی می تازم.

توضیح: این پست رو قبلا هم تو بلاگم  گذاشته بودم...ببخشید چون دوسش دارم خواستم یه بار دیگه مرورش کنم......

صد دفعه گفتم تا کسی بهم  کتبی درخواستی نده منم اقدامی نمی کنم و تا منم کتبی درخواستی ندادم خط تولید اقدامی نکنه.....تا امضا نداشته باشم درخواست تولید یه پر کاه هم به کارخونه نمیدم چه برسه به درخواست فلان قدر میلیونی.....داستان اینطوری شد یکی از مشتریهام که تو چند ماه گذشته  خرید خوبی ازم داشت هی اوورد (شفاهی)داد که بازم می خوام....کارخونه هم رفته کلی مواد اولیه خریده (اونم چکی) و کلی هم تولید کرده(این وسط بنده برگ چغندی بیدم) حالا هم که مشتری خبری ازش نیست و 30 روزه قراره درخواست بده.....جنسا همینطور مونده .......تو  انبار پر، تو سالن تولید پر ، دفتر مدیر پر، گوشه و کنار پر...کنار مستراح پر....پشت مستراح پر.......

هر روز مدیر کارخونه(عین گربه شیر ریخته) زنگ می زنه می گه ای داد بیچاره شدم تو رو خدا یه کاری بکن چکهام همینطوری داره برگشت می خوره.....آخ خوشم میاد اینطور وقتا خونسردم.....منم می گم باشه!!!!! ولی چه باشه ای؟؟؟ !!!!مگه اونوقت که می خواست تولید کنه با من صلاح و مشورت کرد...منم که هیچ  درخواستی کتبی بهش ندادم......تازه اساسا خوشم نمی یاد هی به اینو اون زنگ بزنم بگم پول فلانی چی شد (برای پول خودم اینکارو نمی کنم وای به ....) بعد از کلی خواهش و التماس مدیریت کارخونه ،عصبانی شدم و به مشتری زنگ زدم......خوب چی گفتم؟؟؟؟چی می خواستی بگم؟؟؟؟!!!!!!!.....گفتم آقا جان شما تا فردا فرصت داری که یا پول بدی جنسارو ببری  یا اینکه به کل همه چیزو حاشا کنی!!!!!!! تمام.

توضیح : کلیه اجناس کارخانه ما سفارشی تولید می شود و به درد هیچ تنابنده ی دیگری جز سفارش دهنده نمی خورد.

داشتم فکر می کردم اگه یه روزی واقعا جری موشه یه بلایی سرش بیاد چی میشه؟؟؟؟چه بلای؟خوب مثلا اشتباهی کنار یکی از این جوی های تهران یه پنیر مسموم شده بخوره!یا یکی از این شکارچی های موش  تو یه شب تاریک با تفنگ بزنتش! یا تو این شلوغی بره زیر لاستیک یه ماشین و ......آره .....آره....وبمیره!!!!!! اونوقت تام چکار می کنه؟؟؟!!!!!

تام تنها میشه.......شب و روز براش فرقی نداره.....بی انگیزه ی بی انگیزه.....یه گوشه  می شینه ....... اول حوصلش سر میره .....بعد غصه دار میشه.....بعد هی غصه می خوره....بعد دلش برای جری تنگ میشه.....بعد بغضش می گیره...... می خوادگریه کنه.......اما ....بعد گریه می کنه....بعد افسردگیش زیادتر می شه......بعدش.......

    ـ مثل بادی که هنوز نوزیده ـ

           ناشناس

                    ـ مثل شعری که هنوز نطفه نبسته ـ

                          بی حوله و مسواک

                                              در را پشتم می بندم

                                                                       ................آرام.

بدون هیچ یادداشتی

                      بدون اینکه تلنگری به جعبه پست زده باشم

   قبل از بلوغ

                  می روم......

                                   قبل از اینکه

                                                    مرده باشم.

خواندن این پست برای خانوم ها ، افراد زیر 18 سال و دیگران ممنوع می باشد.....اما گذاشتن نظر آزاد است.

یک روز  مردی پوآنکاره یک پسر خوش سیما رو می بینه......دهنش آب میوفته.......از طرفی پسر خوش سیما هم بگی نگی آره!!!!... اما به کسی نگو........خلاصه این مرد قصه ما شروع می کنه به مخ زدن ....که به به عجب سری  ...عجب دمی......عجب پایی.......اگه بزاری فلان کارو بهات بکنم.....20 تومن به تو میدم....

پسره اول قبول نمی کنه، میگه می ترسم.......مرد باز میگه خوب نترس اگه همشو بکنم شو 20 تومن می دم اگه نصفشو بکنم شو 10 تومن می دم.....حالا تصمیم بگیر........پسر قصه ما می بیبنه خوب با 10 تومن کارش راه میوفته از طرفی نصف رو راحتتر میشه حاشا کرد تا همشو......میگه باشه.......

......این قسمت را نویسنده سانسور کرد(چون بدآموزی داره)......

در هین کار پسره می بینه که ای وای چه نشسته ای که طرف همشو کرد شو........دادو  بیداد که تو 10 تومن دادی و قرا بود نصفشو بکنی شو......که مرد پوآنکاره  با خوسردی می گه: چیه شلوغش کردی  خوب من نصفه ی دومشو گفتن.

فرهنگ لغت

پوآنکاره :اون کاره     

 خوش سیما: کسی که سیمایش خوب است(بچه خوشگل)   

 قبول نمی کنه: ناز می کنه

کو : تو

سرما رو باید تحمل کرد یا زخم  تیغ ها رو؟

سر کوچه ،جلوی دروازه نشسته بود و زار زار گریه می کرد با مشت های کوچولوش چشماشو می مالید محال بود نظر آدمو جلب نکنه ...اونم یه آدمی مثه من احساساتی....رفتم جلو گفتم خانم کوچولو چی شده؟؟؟؟با حق حقو نق نقو دستپاچه دستپاچه گفت:هه.....هه.... 500 تومنیمو گم کردم......

.........................اینقده دلم سوخت!!!

گفتم اشکال نداره بابایی بیا این 500 تومنیو بگیر دیگه گریه نکن باشه؟!!!!یکم به من نگاه کرد یکم به پوله ....تندی از دستم قاپیدو دوباره شروع کرد به گریه ...اونم چه گریه ای......ایندفه بلند تر و سوزناکتر!!!طوری که این زبون کوچیکه هست؟؟از ته حلقش پیدا بود.....گفتم ای بابا دیگه چرا گریه می کنی؟با صدای بریده بریده و نفس نفس زدن گفت:هه ...هه....آخه!!....هه.....آخه ....اگه اون 500 تومنی رو گم نکرده بودم......الا ن....الان......هه...هه.....1000 تومن داشتم......

چهار سال پیش پدر مرد....تو بغل من .....و در عین ناامیدی  سرد شدن جسمش رو دیدم و دلم برای خودم سوخت...دلم برای پویا هم سوخت....آرامش پدر مثال زدنی بود.......وقتی امبولانس اومد و من به عنوان پسرش راهیش کردم....نمی دونستم باید چه کار کنم....مدتها بود می دونستم این اتفاق می یوفته....و اون میره.....تا صبح من و پویا بیدار موندیم و خاطراتش رو مرور کردیم و به صداش که رو نوار ضبط کرده بود گوش دادیم و اشک ریختیم...و گفتیم بعد از این همه بیماری به آرامش رسید....اشک ریختیم به خاطره تنهایش..... به خاطر تنهاییش......به خاطر تنهاییش.....به خاطره اینکه بزرگ بود اما کسی نفهمیدش.......همیشه می گفت هر کدوم از ما سه تا (من و پدر و پویا)که زودتر رفت اون دنیا برای دو تای دیگه جا بگیره.....هیچ وقت فکر نمیکردم به این زودی پویا هم بره و من بمونم با یه عالمه خاطره.....با یه عالمه تنهایی...

پدر که مرد !!!

             من هم تنها شدم

                                درست مثله پدر وقتی که زنده بود..

                                                                              تلفن پشت تلفن.

می دانی دلم می خواهد سوار طولانی ترین خط شرکت واحد شوم

                                                                        ....کلاهدوز

                                                                                    ....دزاشیب

همه مسیر به این فکر می کنم

                                وقتی به آخر خط برسم ...طولانی ترین خط بعدی کدام خواهد بود؟

                                      وای پدر چقدر تنها بود!!!

                                                    تلفن پشت تلفن

                                                                  خط های تکراری

                                                                             حرفهای تکراری

                                                                                        تنهایی تکراری

                                                                                                  تکراری تکراری.....

ببخشید آقا کجا دوره؟

                          نه کجا دورتره؟

                                            آه ه ه  یادم آمد!!!

                                          یادم آمد  این کوچه نه بن بست است نه به جایی می رسد...

                                                                                                   بی انتهای بی انتهاست

                                        پدر که مرد !!!

                                                                من هم مردم.

مدتی نخواستم بیام و به بلاگم سر بزنم.......دلم می خواست تولد یاسی(دختر گل خواهر گلم) رو بنویسم...اما نتونستم......دلم می خواست بنویسم چرا مجبور شدم دیگه پیش بابی زبان نمی خونم....اما نتونستم.....خیلی چیزا می خواستم ...اما نتونستم....

گوشیمو خاموش کردم تا مفهوم انتظار رو برای یه مدتی تغییر بدم....و با خودم حرف زدم و راه رفتم و از اینکه تمام مدت به عشق فکر کرده بودم به خودم نهیب زدم... دیگه سوسوی از عشق ته قلبم نمونده ......نه دلم می خواد ادامه بدم!!!! ....نه دلم می خواد از نو شروع کنم!!!! ....

از همه کسایی که نگرانم شدن ممنونم....از همه کسایی که با من خندیدن ممنونم.....از همه کسایی که به من خندیدن ممنونم.......از همه کسایی که به من سر نزدن ممنونم.....از همه کسایی که از من فرار کردن ممنونم....از همه کسایی که آزارم دادن و خودشون زدن به اون راه....از همه کسایی که دروغ گفتن.....از همه کسایی که نتونستن زندگیه ساده منو بپذیرن.....از همه ممنونم......................به هر حال این کوچه نه بن بست است نه به جایی می رسد.....

خیلی وقت است که غروب کرده!

                    و ما تازه رسیده ایم

                                              به یک چراغ قرمز.

_ بهار را می شناسی؟

                       _بهار؟

                                           32 بار

                                                        32 بهار

                                                                     32 بهار بی بار.

می دانم که می دانی

                     از همه راه هایی که به تو می رسند

                                                  یک خاطره دارم!

                                                                      یک خاطره

                                                                                     یک چراغ قرمز.